زمان اعمال فشار بر مغز مبارک: ۱۷:۱۰

تاریخ اعمال فشار: ۵/رمضان/۱۳۸۸

حالت روحی نویسنده: در حال مرگ.مامان کی وقت افطار میشه؟

مقدمه:به لطف وزارت نیرو من و خانواده ی محترمم در تاریکی مطلق نشسته بودیم.از آن جایی که حوصله مان به شدت سر رفته بود و دسترسی به شیر گاز مخ مبارکمان نداشتیم تا زیر پیاله ی حوصله مان را خاموش کنیم دست به دامان خاطرات گذشته مان شدیم.هر کس از دری سخن می راند.مادرم غیبت مادر شوهرش را می کرد.من از خاطرات نسبتا تلخ مدرسه می گفتم و خواهرم از خاطرات دانشگاه.اما دراین میان آبجی مبارک خاطره ای از دوران کودکیمان گفت که به شدت بر دلم نشست.گفتم که برای شما هم بگویم تا در فیض شوید.

توضیح ۱:پدر من به همراه 3 تا از برادراش شرکت حفاری دارن.یعنی به مزرعه ها و باغ ها میرن و اونجا چاه حفر می کنند تا به آب برسن.کشاورزها و باغدارها از این آب برای آبیاری درخت ها و زمیناشون استفاده می کنن.خودمونیما.یه جورایی ساقی گیاهان هستن.

این خاطره مربوط میشه به زمانی که من 4 یا 5 سالم بود.

و اما خاطره ی دوم . . .

جایی که قرار بود بابام و عموهام چاه بزنن یه مزرعه ی ذرت بود.آبجیم می گغت که جای سر سبزی بوده و حال میداده واسه بازی و اذیت.واسه همین هم بابام من و خواهرم زهرا و 2تا از پسر عموهام و2 تا از دختر عموهام رو با خودش برد.

توضیح ۲:اسم دختر عموهام مریم و مرضیه بود که هر دو تاشون از خواهرم به فاصله ی 2 یا 3 سال بزرگتر بودن و اسم پسر عموهامم صالح و امین بود که اونا از من بزرگتر بودن.امین پسر شوخی بود و عموهام خیلی دوسش داشتن و اذیتش می کردن.

اون جا علاوه بر ما 6 نفر بابام و و دو تا از عموهام هم بودن.این دو تا عموی ما هم خیلی مسخره و شیطون بودن.

توضیح ۳:اون زمان عمو اسماعیلم 22 سالش بوده و عمو حجتمم یه 20 سالی داشته.در حقیقت هنوز زن نگرفته بودن که عاقل بشن اما این روزا یادشون نمیاد که ما برادرزاده هاشون هستیم.بی خیال.بقیه اش رو بخونین.

ما 6 نفر تقریبا 3 روز پیش بابام اینا موندیم و از کانون گرم خونواده دور بودیم.هر روز ساعت 6 صبح بیدار می شدیم.هوا هم سرد بود هم دلچسب.صبحونمون رو می خوردیم میرفتیم پی کار خودمونو بزرگترا رو تنها میذاشتیم.بابا اینا تا ساعت 5 عصر یکسره کار می کردن و بعد از اون دستگاه رو خاموش می کردن و یه استراحتی به خودشون و اون زبون بسته میدادن.بعد از اون ساعت تازه زمان عشق و حال ما بچه ها شروع میشد.چون عموهام میومدن و باهامون بازی می کردن.منم که همیشه جر زن بازی ها و نخودی بودم.

اون موقع فصل برداشت ذرت ها بود.واسه همینم هر روز تقریبا نزدیکای ظهر یه ماشین نیسان میو مد و ذرتها رو بار می زد و می رفت.روز اولی که اون جا بودیم بعد از این که کار بابام اینا تموم شد ما بچه ها تند تند علف های خشک و یه چتد تا تیکه چوب رو جمع کردیم و یه آتیش مشت راه انداختیم.صاحب مزرعه که ما حفارا صاب چاه(صاحب چاه)صداش می کنیم با یه کیسه ی پر از ذرت اومد.گفت:دیدم که بچه ی کوچیک باهاتون هست و آتیش کردین گفتم این ذرات هارو بیارم که دور هم بخورین.اگه دیدین کم بود جان من تعارف نکنین و برید خودتون بچینین.

من که یادم نمیاد مزه ی ذرت چه جوری بود اما خواهرم می گفت خیلی خوشمزه بوده.خلاصه اینکه ما این ذخیره ی ذرتیمون رو با کلی جیره بندی تا روز دوم داشتیم.تا اینکه روز سوم میشه.بعد از تموم شدن کار عموهام یهویی بدن همه مون ذرت لازم میشه واینجا بود که عموهام به کمک برادرزاده های قد و نیم قدشون می شتابن و دست همشون رو می گیرن و می برن به مزرعه.

اینجا قسمت اصلی خاطره ی مزرعه ی ذرت شروع میشه:

2تا عموها ما رو توی حاشیه ی مزرعه ی نگه داشتنو خودشون رفتن که یه سر و گوشی آب بدن.وقتی برگشتن چشاشون از خوشحالی جرقه می زد.گویا اوضاع امن و امان بوده و از صاب چاه خبری نبوده.

بعد از اون بررسی ما برادرزاده ها رو به ترتیب قد وایسوندن.منه کوچولو  هم رو شونه ی عمو بزرگه در جلو صف بودم و وظیفه ی سردمداری رو بر عهده گرفتم.

بعد از اون عموهام گفتن:گروهان برای تامین و پر سازی شکم ها حرککککککککککککککککت.

لا به لای بوته ها حرکت کردیم تا بالاخره به اون جایی رسیدیم که ذرتاش هنوز چیده نشده بود.عموم دستور ایست داد.همه وایسادیم.

یه سر و گوش دیگه این دو تا عمو آب دادن و برگشتن.عمو بزرگه گفت:گروهان.حملللللللللللله.به کوچیک و بزرگ رحم نمی کنیدا.همه رو از دم خلاص می کنین.ما هم که جو گرفتمون و رفتیم واسه تخریب.

آقا چشتون روز بد نبینه.یه ربع بعد که دور هم جمع شدیم دیگه مزرعه ای وجود نداشت.هر کس هر چی تو دستش اومده بود چیده بود.یکی فقط دستش رسیده بود ریش ذرتارو بکنه.اون یکی گشته بود ادد ذرتای کوچیک رو کنده بود و . . .

حالا زمانش شده بود که عذاب وجدانمون قلمبه بشه.اما نشد.همشم تقصیر اون دو تا عمو بود.بعد از این که ذرتای خوب رو سوا کردیم و ما بقی آثار جرم رو یه جایی چال کردیم گروهان رو شمردن و  دستور فرار دادن و ما هم با کلی هرهر کرکر رفتیم پیش بابام.بابام به عموهام گفت:میخواستین مواظب بوته ها باشین که نشکنه.آخ بابای خوبم.کار از بوته شکستن گذشته بود.اولش ما برادرزاده ها از کارمون پشیمون شدیم و اومدیم که اعتراف کنیم اما با نیشگونای عموها رو به رو شدیم و کسی حرفی نزد.بعدشم رفتیم ذرت ها رو کباب کردیم و زدیم به بدن.

فردا صبح شد.دیدیم صاب چاه سراسیمه اومد طرف بابام.آقای آبیاری طوریتون که نشده؟بابام گفت:نه.اتفاقی افتاده؟گفت:دیشب یه چند تا گراز حمله کردن مزرعه و همه چی رو داغون کردن.بیشعورا دقیقا هم رفتن جایی که هنوز ذرتاش رو برداشت نکرده بودیم.اومدم بهتون بگم که شما مواظب باشین.

توضیح ۵:اون زمان اطرافای جهرم شایع شده بود که گرازا حمله می کردن به مزرعه ها.

بله دیگه.صاب چاه که رفت بابام اومد به عموهام موضوع رو گفت و بهشون گفت که ما بچه ها رو برگردونن.چون خطرناکه.غافل از این که اون گرازا ما بودیم.آقا از اول راه تا زمانی که برسیم خونه یه ریز خندیدیم.

تموم شد.

شاید شما خندتون نگیره اما واسه ما خاطره ی خنده داری بود.راستی همون شب که برق رفته بود بابام از کل موضوع خبردار شد و خندید.اما شرط می بندم اگه همون موقع فهمیده بود هممون رو تنبیه می کرد و اون چاه رو هم مفتی میزد واسشون.

زمان اتمام فشار بر مغز مبارک: ۱۷:۵۵

حالت روحی نویسنده در پایان: قای صاب چاه.شرمنده ایم.

نظر یادتون نره.